Verder naar het zuiden

Na het ontbijt moeten we helaas afscheid nemen van deze gastvrije familie. We waren zeker nog langer welkom en er was nog zoveel te bepraten, maar onze afspraken verder op de route lieten dat niet toe. Vanavond worden we in Lynchburg verwacht. Inmiddels weten we al dat daar Liberty College gevestigd is. Een groot christelijke college met 10.000 leerlingen op de campus en ook nog een 10.000 online. We leren steeds meer over het Amerikaanse onderwijssysteem en het moet natuurlijk fantastisch zijn om je Graphic Design op een christelijk college te doen.

De auto heeft een of andere technische melding en na een telefoontje naar het verhuurkantoor blijkt dat we toch eerst een garage op moeten zoeken om dit te verhelpen. De garage van onze gastfamilie wil ons graag helpen, maar het kost wel twee uur van onze tijd. Rond de middag kunnen we pas op pad gaan. Goed dat de route vandaag niet al te lang is. Eerst rijden we een stuk over een snelweg, maar halverwege moeten we eraf en rijden we door de bergen verder. Schitterend! Rond 5 uur draaien we de grindweg naar onze volgende familie in. Dat was ons verteld: een oude boerderij aan het eind van een grindweg. Het blijkt een oude plantage-woning te zijn en we wanen ons in andere tijden. De boeken die we over de slavernij gelezen hebben, kunnen zich hier afgespeeld hebben.

We worden gastvrij onthaald door de gastheer, een native American (indiaan). Het is een gezin met 7 kinderen, waarvan één kortgeleden getrouwd is. Zo'n mooi gezin. We genieten ervan. Het is snikkend heet en dit is een huis zonder airconditioning. De hitte is nog wennen voor ons. De maaltijd staat klaar en we genieten van een goed gekruid maal. Zie je ons zitten in deze mooie kamer met 14 man rond de tafel? Hier concentreren de verhalen zich rondom het gewone leven in elkaars land. Deze familie is nog nooit buiten de VS geweest en ze hebben veel vragen rondom politiek, staatsinrichting, financiën, kerk en onderwijs. En niet te vergeten, veiligheid. Hier laat de heer des huizes ons zijn wapens zien en hij kan niet begrijpen dat Marc thuis geen wapens bezit om zich te verdedigen. Ze vertellen over hun omgeving, dat ze straks om 10 pm de vier herderhonden loslaten op hun terrein om zo de jakhalzen op afstand te houden. Geregeld steekt er ook een beer hun pad over, zitten de wasberen overal in en het is opletten voor de slangen. Het wordt al donker en no. 3 en 4 vermaken zich buiten met het vangen van vuurvliegjes. Wat zei je....welk soort dieren lopen hier allemaal rond? Moeten de kinderen niet binnenkomen?  Ohh, konijnen eten de hele moestuin leeg.

We sluiten de avond af met zingen en eindelijk kan Marc weer eens een gitaar vasthouden. We lezen nog met elkaar uit de bijbel en bidden samen. Dan op zoek in het grote huis naar onze kamers; het is een huis met geschiedenis en wij fantaseren er vrolijk op los. Gauw voor het slapengaan nog even de bibliotheek bekeken. Veel bekende titels, hier is duidelijk over nagedacht. Welke boeken komen mijn huis in en welke niet!

De volgende morgen is het al vroeg dag, want zowel ons gastgezin als wij hebben nog een lange rit te gaan. Zij gaan naar het noorden om in Pennsylvania hun familie te bezoeken. De vrouw des huizes is opgegroeid in Amishland. Wij trekken vandaag naar het oosten. De eischotel en zelfgemakken muffins en brood smaken overheerlijk. We krijgen nog een paar eerste leesboekjes in het Engels voor no. 3 en 4. En ook hebben we nog een uitwisseling van favoriete thuisonderwijs materialen. De tijd draait door, we zouden nog uren door kunnen gaan, maar we moeten ons echt klaar maken voor vertrek. We vinden het jammer dat we maar zo kort met deze familie konden optrekken. Ze hebben duidelijk een visie en wij hadden daar eigenlijk nog wel meer over willen horen.

Candle in the window 1

Ergens halverwege dat verborgen laantje lag de villa waar wij werden verwacht. Opgewacht door moeder en dochter stond de deur wagenwijd open. Wat een gastvrijheid. Onze bedden zijn opgemaakt, we hebben een hele basement tot onze beschikking en de koelkast staat vol voeding. Na een vermoeiende dag staat er allerlei lekkers voor ons klaar. Sommigen genieten nog van een stukje pizza, anderen geven de voorkeur aan een stukje coffeecake en we drinken gezellig met elkaar thee. De jongste drie liggen al snel in bed, maar de oudste drie voegen zich nog even bij de gastfamilie en we praten tot laat door. Deze thuisonderwijsfamilie heeft 3 dochters, waarvan de jongste zo oud is als onze oudste. We kunnen veel van hen leren.

De volgende dag wordt er een ontbijtschotel opgediend. Een soort verloren brood (nl: wentelteefjes) in een ovenschotel. Alleen een beetje steviger door de platte kaas (nl: kwark) die meegebakken is. We eten dit met heerlijke maple siroop en verse aardbeien én er zijn ook nog warme worstjes.

Na onze uitstap naar Washington worden we 's avonds voor het diner verwacht. We zullen dat samen met de buren nuttigen. Dat blijkt ook een thuisonderwijsfamilie te zijn met 11 kinderen. Onze gastvrouw blijkt een goede kokkin en we genieten van het voedsel en de tafelgesprekken. De buurman blijkt betrokken te zijn bij het werk van de HSLDA en weet het een en ander over de legale aspecten van homeschooling in de VS en daarbuiten. Ook blijkt hij dingen te doen voor Patrick Henry College en zo worden we bijgepraat over alle mogelijke colleges voor thuisonderwijzers. Ik vraag de moeders naar hun favoriete homeschool programma's en onze gastvrouw weet niet hoe snel ze mij moet antwoorden: Sonlight curriculum! De andere familie werkt meer eclectisch en ik hoor diverse bekende zaken voorbijkomen: Memorias press, Veritaspress, Mystery of History, Saxon Math. Ze vertellen ons ook nog heel enthousiast over de coop die ze organiseren. Elke vrijdag komen ze samen met 5 families en dan doen ze met elkaar de vakken: creatief schrijven, drama, literatuur (vorig jaar wereldliteratuur en dit jaar is Amerikaanse literatuur aan de beurt) en latijn. Voor latijn sluiten zich nog meer families aan. Het volgende schooljaar is al helemaal geregeld.

We sluiten de avond af met een ijsbuffet in het huis van de buren. Het is zo warm dat het ijs al bijna gesmolten is voordat je het in je schaaltje hebt. We genieten van het korte wandeltochtje naar huis temidden van ontelbare vuurvliegjes. De airconditioning draait op volle toeren en dan ben je blij wanneer je onder de dekens kan kruipen.

Candle in the window

Onderweg logeren we bij een aantal zeer gastvrije families. We hebben gemeen dat we christen zijn en thuisonderwijzen. Dat is altijd een goed begin om een gezegende tijd met elkaar door te brengen. We zijn met deze gezinnen in contact gekomen via de website A candle in the window. Een netwerk opgezet door de Bowenfamily. Wij zijn blij dat wij daar deel van uit mogen maken, want het heeft ons bezoek aan de Verenigde Staten enorm verrijkt. Hier zeggen ze: "What a blessing!"

Dit netwerk is trouwens niet beperkt tot de VS, maar is wereldwijd. Het zou mooi zijn moest het zich ook in Europa kunnen uitbreiden. Vroeger - in het pre-internet tijdperk - hadden we in Europa het Bon Voyage netwerk. Een woningruilnetwerk, maar ook waren er adressen waar je kon overnachten. Wij hebben daar destijds verschillende malen gebruik van kunnen maken en hebben ook af en toe gasten in ons huis ontvangen. Het waren altijd erg inspirerende ontmoetingen. Toen wij dan ook A candle in the window vonden, waren we meteen enthousiast. Er staan al adressen op uit Nederland, België, Engeland, Duitsland, Spanje, Zwitserland, Turkije, Israël. Geweldig om op je reizen een plaatselijk gezin binnen te mogen wandelen en daar een avondje of soms zelfs een paar dagen te mogen meedraaien. Te ervaren hoe zij leven, te horen over hun strijd, samen te zingen en te bidden en te genieten van hun keuken. Wij kunnen jullie alleen maar aanraden je ook in te schrijven. Het zal je leven verrijken.

Washington DC

Onze gastvrouw woont naar haar zeggen vlakbij Washington DC. We maken een uitstap, maar het blijkt toch verder weg dan gedacht. We zijn tweeënhalf uur onderweg. Anderhalf uur met de auto en dan nog een uur met de metro voor we uitstappen in de buurt van het Witte Huis. We vinden het klein. De vlag hangt uit, maar het is niet helemaal duidelijk of dat betekent dat de president himself thuis is. Eerst mogen we nog vlak aan het hek staan, maar dan is er wat veiligheidsbeweging en moeten we aan de overkant van de straat gaan staan. Het is snikheet en het zweet gutst van ons af. We zoeken verkoeling in het informatiecentrum waar een interessant historisch overzicht is. De kinderen vermaken zich in de kidscorner.



We duiken de hitte weer in om richting National Mall te wandelen. In tegenstelling tot New York zijn de gebouwen hier allemaal veel lager, maar ze liggen ook veel verder uit elkaar. Het metronetwerk is hier niet zo nauw vertakt.  Een flinke wandeling om op de National Mall te geraken. We passeren het Washington monument en zien allerlei mensen de heuvel op wandelen, maar die trip in de volle zon gaan wij niet maken. Het monument is trouwens dicht vanwege schade door een aardbeving vorig jaar. We werden meteen gerustgesteld dat ze hier zelden voorkomen. Nog een klein stukje en dan zien we in de verte in volle glorie Capitol Hill liggen. Het zicht wordt een beetje belemmerd doordat ze het grasveld aan het renoveren zijn. Aan de voet van het Capitol is het Indiaanse museum waar ze in de kelder schijnbaar een hele goede keuken hebben met Indiaans eten. Het was ons plan daarheen te gaan, maar het is echt nog veel te ver. We moeten ervan afzien en glippen dan snel het Smithonean Castle in om verkoeling te zoeken. We hebben nog maar een half uur voordat we de metro terug moeten nemen. Alle, ik meen 18, musea rondom de Mall zijn onderdeel van de Smithonean. Aangezien we geen tijd meer hadden, genieten we van een introductiefilmpje op al deze musea. Je kan zeker 3 weken in Washington doorbrengen. De stad is echt erg mooi.

Om 16 uur moeten we de terugweg aanvangen, want om 19 uur worden we voor het avondeten verwacht.

Amish country

We ondervinden dat er veel voor ons gebeden wordt, want als door een wonder komen we zonder problemen New York City uit en missen we nergen een afslag of oprit. Al snel laten we het stedelijke gebied achter ons en vroeg in de middag passeren we de grens met Pennsylvania. De mensen waar we gaan slapen hebben ons deze route aangeraden en we zijn erg blij dat we dat hebben opgevolgd. Het is een rustige route en er blijkt tijd te zijn om de doorgaande weg te verlaten en een uitstapje te doen in Amishland. Onze eerste stop is een supermarkt. We hebben onze auto nog maar net geparkeerd of we horen het ge-klik-klak van paardenhoeven en het is no. 4 die de eerste Amish buggy spot. De winkel blijkt te worden uitgebaat door Mennonieten in hun lange fleurige jurken en witte kapjes. Veel klanten zijn ook Mennoniet en hier en daar loopt een Amish in zijn of haar donkere kleding. We genieten van de sfeer in de winkel - rust, veel bulkartikelen in tegenstelling tot alle schreeuwige kleuren in de normale supermarkten en het personeel straalt alle vriendelijkheid en vrede uit.

We rijden langs allerlei bekende plaatsen uit de Amishverhalen: Reading, Intercourse, Bird-in-hand, Lancaster. We genieten van de mooie, witte boerderijen met hun ronde silo's, de wapperende was waaraan te herkennen is of er een Amish, Mennonitische of "gewone" familie woont. Af en toe komen we een buggy tegen. Niet voor te stellen, maar inderdaad wordt er nog met paarden op het land gewerkt. Een Amish jongeman scheert op een step langs te straten. In de plaats Intercourse stoppen we, want ons is verteld dat we hier in Pennsylvania ijs moeten eten. Het blijkt een toeristisch plaatsje te zijn. We vinden een mennonitische ijsverkoopster en ze heeft inderdaad heerlijk ijs. Zelfgemaakt op hun boerderij. Het ijstentje staat opgesteld tussen de toeristische winkeltjes (opgezet in de stijl van Maasmechelen Village -vreselijk lelijk vinden wij), maar het mooie is de bijbeltekst die boven haar hoofd hangt. Psalm 46:2 God is ons een toevlucht en vesting; Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden. Heerlijk om zo je werk te doen.

De tijd is omgevlogen en eigenlijk hebben we teveel tijd verspild. We worden vanavond nog in Virginia verwacht en moeten snel door. Zonder gps heb je geen flauw idee hoever je nog van je bestemming afzit. We rekenen even met de kaart, rekenen de miles om naar kilometers en schrikken. Nog zeker 3 uur te gaan. Het is al half zes en we hadden zo graag voor donker op onze eindbestemming geweest. Gelukkig is het een vrij rustige route en in een telefoontje naar T., onze gastvrouw, wordt bevestigd dat we inderdaad nog zo lang moeten. We volgen de route via google maps (de vorige dag uit voorzorg in grote lijnen overgeschreven), maar af en toe heeft-ie wat vreemde uitschuivers. We verzeilen in een tja, hoe moet je het noemen? Mega-villa-wijk of wijk-met-mega-villa's? Het begint al te schemeren en we zitten nog in Maryland en moeten echt ergens een rivier over. Zou onze route kloppen? De wegen worden smaller, maar toch is daar opeens een simpel bruggetje en aan de andere kant blijken we in Virginia te zitten. We kunnen niet ver meer van onze bestemming zijn. De straat waar we moeten zijn heet Hidden Meadow Lane (vert. Verborgen weide laan) en spreekt boekdelen. We rijden door donkere bossen en aan de kant van de weg komen overal herten het bos uit. Gevaarlijk, want we zien verschillende dode kadavers langs de weg liggen. We volgen wegnummers en ineens is daar een bekende straatnaam uit onze routeplanner en in het nog-net-niet-pikke-donker ontwaren we dan al snel de Hidden Meadow Lane. Het blijkt een grindweg te zijn waaraan diverse huizen liggen. De postbus vooraan de weg geeft ook ons huisnummer aan. Maar hoe ver moeten we nu deze grindweg af en welk huis zou het zijn. De huizen blijken geen nummers te hebben. We rijden een eindje door en zien een huis waar volop licht brandt. Daar maar even vragen. Het blijkt onze eindbestemming te zijn. Geweldig! We voelen ons bewaard en gedragen.