We gaan ons best doen onszelf in te halen. Iedereen wordt ingeschakeld...
dinsdag 17 juli 2012
Vertraging
We gaan ons best doen onszelf in te halen. Iedereen wordt ingeschakeld...
donderdag 12 juli 2012
Concert
Vandaag - zaterdag - hebben we niet veel gepland. We skypen wat met familie, die zich verwondert over de kerstboom die achter onze rug zichtbaar is. In het huis waar we verblijven staan inderdaad overal kerststalletjes en hangen er nog diverse kerstversieringen op. Er hangen ook nog tekeningen aan de muur van toen de kinderen klein waren. Onderweg hebben we ook winkels met kerstversieringen gezien die het hele jaar open zijn. Je kan maar vast voorbereid zijn;-)
De kinderen vermaken zich met verkleden. No. 4 voelt zich geweldig in zijn konijnenpak. Buiten is het warm en wij genieten van de rust in een airconditioned huis. De gastfamilie bereidt zich voor op hun concert van deze avond en trekken al vroeg in de middag naar het kerkje in the middle of nowhere. Wij zullen later volgen.
De route blijkt toch niet zo gemakkelijk als gedacht - weet je nog, we hebben geen gps! Toch komen we nog net op tijd aan bij het plattelandskerkje waar het concert zal plaatsvinden. Iedereen was al bang dat we het nooit zouden vinden, want zonder gps gaan die Europeanen dat nooit vinden.
Het binnentreden van een oud plattelandskerkje is iets heel anders dan alle andere kerken die we hier al bezocht hebben. Wat verveloos, het ruikt wat muf, decoraties zijn gedateerd en het lijkt net alsof alles scheef is (is het in werkelijkheid waarschijnlijk ook). Temidden van de Amerikaanse plattelandsbevolking (een soort apart;-)) maken wij het concert van onze gastfamilie mee, de Diggles family. De dominee van dit kerkje voelt zich erg vereerd met zijn Belgische gasten en daar wordt dan ook volop aandacht aan besteed. We zitten op de eerste rij.
Onze gastfamilie heeft erg mooie en geoefende stemmen, dat hadden wij thuis al gehoord. Het is allemaal echt Amerikaans en hun muziekstijl is nieuw voor ons. Zij noemen het blue grass. Klinkt nogal cowbow-achtig, maar wat kan je ook anders verwachten in het land van de cowboys. No. 4 is erg gefascineerd onze gastfamilie daar van voren te zien staan. De gastheer vindt hij erg grappig.
Na het concert blijkt er in een zaaltje naast de kerk een maaltijd te zijn. Vol verbazing kijken wij wat er allemaal opgediend wordt en welke combinaties ieder op zijn - natuurlijk wegwerp - bord legt. Van augurken tot chocoladetaart, van zuurkool tot watermeloen. Als drank staan er de onvermijdelijk grote flessen frisdrank (ca. 3 liter) op tafel. De bekers kunnen bijna een halve liter bevatten. Oh, wat vullen onze no.'s hun bekers graag met cola. We gaan hier strenger op worden, want dagelijks frisdrank mag geen gewoonte worden. In dit kerkje hoort het er even bij.
Buiten gekomen dendert er vlak langs het kerkje een lange trein voorbij. De grond trilt. Het is nog altijd warm en het asfalt geeft veel hitte af. Inmiddels is het donker geworden, maar gelukkig kunnen we onze gastfamilie volgen. Langs de kant van de weg zien we veel dode dieren liggen, maar wij komen zonder aanrijdingen thuis.
De kinderen vermaken zich met verkleden. No. 4 voelt zich geweldig in zijn konijnenpak. Buiten is het warm en wij genieten van de rust in een airconditioned huis. De gastfamilie bereidt zich voor op hun concert van deze avond en trekken al vroeg in de middag naar het kerkje in the middle of nowhere. Wij zullen later volgen.
De route blijkt toch niet zo gemakkelijk als gedacht - weet je nog, we hebben geen gps! Toch komen we nog net op tijd aan bij het plattelandskerkje waar het concert zal plaatsvinden. Iedereen was al bang dat we het nooit zouden vinden, want zonder gps gaan die Europeanen dat nooit vinden.
Het binnentreden van een oud plattelandskerkje is iets heel anders dan alle andere kerken die we hier al bezocht hebben. Wat verveloos, het ruikt wat muf, decoraties zijn gedateerd en het lijkt net alsof alles scheef is (is het in werkelijkheid waarschijnlijk ook). Temidden van de Amerikaanse plattelandsbevolking (een soort apart;-)) maken wij het concert van onze gastfamilie mee, de Diggles family. De dominee van dit kerkje voelt zich erg vereerd met zijn Belgische gasten en daar wordt dan ook volop aandacht aan besteed. We zitten op de eerste rij.
Onze gastfamilie heeft erg mooie en geoefende stemmen, dat hadden wij thuis al gehoord. Het is allemaal echt Amerikaans en hun muziekstijl is nieuw voor ons. Zij noemen het blue grass. Klinkt nogal cowbow-achtig, maar wat kan je ook anders verwachten in het land van de cowboys. No. 4 is erg gefascineerd onze gastfamilie daar van voren te zien staan. De gastheer vindt hij erg grappig.
Na het concert blijkt er in een zaaltje naast de kerk een maaltijd te zijn. Vol verbazing kijken wij wat er allemaal opgediend wordt en welke combinaties ieder op zijn - natuurlijk wegwerp - bord legt. Van augurken tot chocoladetaart, van zuurkool tot watermeloen. Als drank staan er de onvermijdelijk grote flessen frisdrank (ca. 3 liter) op tafel. De bekers kunnen bijna een halve liter bevatten. Oh, wat vullen onze no.'s hun bekers graag met cola. We gaan hier strenger op worden, want dagelijks frisdrank mag geen gewoonte worden. In dit kerkje hoort het er even bij.
Buiten gekomen dendert er vlak langs het kerkje een lange trein voorbij. De grond trilt. Het is nog altijd warm en het asfalt geeft veel hitte af. Inmiddels is het donker geworden, maar gelukkig kunnen we onze gastfamilie volgen. Langs de kant van de weg zien we veel dode dieren liggen, maar wij komen zonder aanrijdingen thuis.
 |
| Snel, snel! De trein komt eraan... |
woensdag 11 juli 2012
Shopping
Vandaag hebben we niet veel gepland. We trekken naar de Mall om eindelijk eens een aantal Amerikaanse mega-winkels te bezoeken. We bezoeken Walmart, een soort Cora. Ze verkopen er van alles. Van speelgoed tot medicamenten, van iPads tot pindakaas, van kleding tot wapens. We kijken onze ogen uit en er belandt natuurlijk ook het een en ander is ons karretje.
Onze gastvrouw stuurde ons ook naar Hobby Lobby. Een winkel met alle mogelijke knutselmaterialen en handwerkbenodigdheden. Eigenlijk weten we niet waar kijken, want een soort Banier in de grootte van een mega Gamma vraagt eigenlijk wel enige voorbereiding. We zullen later nog eens terugkomen met meer gerichte doelen. Deze winkelketen is eigendom van christenen wat blijkt uit de openingstijden. Op zondag zijn ze gesloten. Op het bord aan de deur staat de reden vermeld: om zo hun personeel de mogelijkheid te geven een eredienst te bezoeken en tijd met hun gezin door te brengen. Dit is bijzonder want inmiddels hebben we ontdekt dat alle grote winkelketens 7 op 7 dagen open zijn en heel veel van deze winkels zelfs 24 uur per etmaal. Consumeren, consumeren, staat hoog in het Amerikaanse vaandel. En een afval dat hier geproduceerd wordt! Later schrijven we daar nog wel eens over.
Kentucky
Vandaag trekken we verder naar het oosten. We rijden eerst door de Blue Ridge mountains en daarna door de Appalachian mountains. Schitterend! Deze bergen zijn niet hoog en ze doen ons denken aan de Ardennen, maar dan veel ruimer en uitgestrekter. Vanaf de bosrand staan de herten ons regelmatig na te kijken.
We rijden de hele dag dwars door de staat West Virginia. Ons einddoel is Lexington in Kentucky. Wanneer we de bergen achter ons laten, wordt het landschap heuvelachtig en doet het ons aan Zuid-Engeland denken. Het enige verschil is dat het gras hier toch wel tamelijk geel is. Prairie-achtig.
Rond 18.00 uur komen we aan op de plaats waar we worden verwacht. Weer een Candle in the Window adres en voor de vensters van het huis staan dan ook allemaal kaarsen (op batterijen) te branden. Het kan niet missen - dit huis is het. Op de voordeur hangt in het Nederlands een affiche met 'Welkom Samyn familie' en al snel gaat de deur wagenwijd open. De ouders met hun twee dochters van 12 en 17 hebben naar ons bezoek uitgezien. De chili en een heerlijke salade staan voor ons klaar. Deze familie houdt van koken en gezond eten en we zullen dan ook nog veel nieuwe gerechten krijgen. Het grappige is dat dit gezin al wat taalstudie heeft gedaan. Nou ja, ze hebben vertaalprogramma gebruikt en overal in huis hangen kaartjes met Nederlandse woorden. No. 2 geniet ervan, want eindelijk kan ze weer eens goed volgen.
Het grappige is dat het interessegebied van elke familie zo anders is. Deze familie is vooral geïnteresseerd in de Nederlandse taal. De dochter van 12 zit al snel met no. 3 aan tafel en ze maken woordenlijsten. Wat een plezier kan je hebben met het maken van dictees.
We rijden de hele dag dwars door de staat West Virginia. Ons einddoel is Lexington in Kentucky. Wanneer we de bergen achter ons laten, wordt het landschap heuvelachtig en doet het ons aan Zuid-Engeland denken. Het enige verschil is dat het gras hier toch wel tamelijk geel is. Prairie-achtig.
Rond 18.00 uur komen we aan op de plaats waar we worden verwacht. Weer een Candle in the Window adres en voor de vensters van het huis staan dan ook allemaal kaarsen (op batterijen) te branden. Het kan niet missen - dit huis is het. Op de voordeur hangt in het Nederlands een affiche met 'Welkom Samyn familie' en al snel gaat de deur wagenwijd open. De ouders met hun twee dochters van 12 en 17 hebben naar ons bezoek uitgezien. De chili en een heerlijke salade staan voor ons klaar. Deze familie houdt van koken en gezond eten en we zullen dan ook nog veel nieuwe gerechten krijgen. Het grappige is dat dit gezin al wat taalstudie heeft gedaan. Nou ja, ze hebben vertaalprogramma gebruikt en overal in huis hangen kaartjes met Nederlandse woorden. No. 2 geniet ervan, want eindelijk kan ze weer eens goed volgen.
Het grappige is dat het interessegebied van elke familie zo anders is. Deze familie is vooral geïnteresseerd in de Nederlandse taal. De dochter van 12 zit al snel met no. 3 aan tafel en ze maken woordenlijsten. Wat een plezier kan je hebben met het maken van dictees.
zaterdag 7 juli 2012
Hooooonk, hooooonk
Abonneren op:
Posts (Atom)